24 jun, 2017

Simeon ten Holt

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.


Uitzenddatum: do 29 nov 2012 om 10:48 op Themakanaal: HollandDoc

Informatie

Simeon ten Holt (Bergen (Noord-Holland), 24 januari 1923 – Alkmaar, 25 november 2012) was een Nederlandse componist. Hij was een zoon van de schilder Henri F. ten Holt en was getrouwd met Colette Noël.

Na zijn studie bij de Bergense componist Jacob van Domselaer vertrok Ten Holt in 1949 naar Parijs, waar hij aan de École Normale de Musique de Paris lessen volgde van Arthur Honegger en Darius Milhaud. In 1954 keerde hij terug naar Bergen. In de loop van de jaren vijftig componeerde hij Bagatellen en een aantal stukken waarin de door hemzelf ontwikkelde diagonaalgedachte tot uiting kwam: Diagonaalmuziek (1956-1958), Diagonaalsuite (1957) en Diagonaalsonate (1959). Die gedachte hield in het simultaan gebruiken van complementaire toonsoorten in tritonusverhouding. Op die manier kon Ten Holt vrijer omgaan met de tegenstelling tussen tonaliteit en atonaliteit.

Vanaf 1961 raakte Ten Holt onder de invloed van het serialisme. Cyclus aan de waanzin (1961) was daarvan de eerste uiting. Tevens publiceerde hij artikelen in het literair tijdschrift Raster, trad hij op als pianist, was hij actief in het Bergense kunstleven en experimenteerde hij met elektronische muziek en muziektheater. Van 1970 tot 1987 gaf Ten Holt les in eigentijdse klassieke muziek aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Arnhem.

In de jaren zeventig zwoer Ten Holt de seriële methode af. Hij werkte vervolgens jarenlang (1975-1979) aan Canto Ostinato dat veel succes opleverde. Volgens dezelfde op herhaling en tonaliteit gebaseerde gedachte ontstonden in de loop der jaren meer lange pianostukken: Lemniscaat (1983), Horizon (1985), Incantatie IV (1990) en Méandres (1999). Ten Holt noemde de stukken afspiegelingen van zijn eigen innerlijk, in tegenstelling tot de "formalistische" werken die hij vóór Canto Ostinato schreef.

Uitvoeringen van zijn muziek waren niet zelden totaalevenementen, waarbij zowel de pianisten als het publiek elkaar aflosten, vanwege de mogelijkheid om een stuk uren te laten duren. Een uitvoering van Lemniscaat in Bergen bijvoorbeeld nam bijna een etmaal in beslag. Het stuk werd op diverse ongebruikelijke locaties uitgevoerd — onder meer in de hal van het station Rotterdam Centraal. In 2007 verzorgde pianist Jeroen van Veen met zijn ensemble een uitvoering van Canto Ostinato op vijf Fazioli-concertvleugels in station Utrecht Centraal. De meest recente uitvoering van het Canto wordt uitgevoerd onder de naam Inner act door Gwyneth Wentink (harp) en Wouter Snoei (elektronica) en zal in deze vorm tot in India worden gespeeld.

Op de foto Simeon ten Holt (still uit de aflevering)

Feedback

NOS Nieuws

Google Nieuws

Twitter